اولا که تشکر میکنم بابت مشارکت همگانی در پست قبلی و کامنت های مربوطه ثانیا خواستم بگویم که سعی کردم به کامنت ها جواب ندهم به دو دلیل : باز هم اولا به علت اینکه خواستم آزادی بیان باشدو ثانیا مجدد بخاطر این که من نظرم را در پست گفته بودم و نیاز به تکرار مکررات نبودالبته یک دلیل مهم دیگر هم داشت و آن این بود که این هفته به شدت سرما خورده بودم و آنقدر وضعم خراب بود که منی که سال به سال قطره اشکی گوشه

دو روز پیش بود که رفتم دانشگاه. در یک عملیات انتحاری کنکور دکترا ثبت نام کردم و خدا وکیلی با جدیت دارم می خوانم . در راستای همین تصمیم و برای ایجاد انگیزه تصمیم گرفتم بروم و استادم را ببینم . با یکی از دوستان دوره کارشناسی و ارشد هم قرار گذاشتم که دوست صمیمیم به شمار می رود و دلم هم برایش تنگ شده بود. از قضا این دختر گل شاگرد اول کلاس بود و ایشان هم میخواهد کنکور دکترا بدهد. ایشان هم چند سال قبل

انسان برای زنده ماندن ، نه فقط به خواب و خوراک و آب و گرما و لباس و این چیزها نه فقط به کسب و کار و هدف نه فقط به عشق و محبت و شوهر و زن بلکه به " دوست " نیاز دارد ***برخلاف آنچه که در فرهنگ ما فکر می شود، دوست فقط مال دوران دانشجویی و دبیرستان نیست ، انسان در هر سنی و هر موقعیتی نیاز به یک گروه دوستان دارد که حرف بزند، بگوید ، بخندد، بیرون بر

با یکی دوبار زیر برف قدم می زنیم ، بار سوم در جمع چند دوست رفتارهایی نشان می دهد که خوشم نمی آید ، مثلا وقتی با دوست قدیمیم که چند سالی است به فرانسه رفته و رفیق فابریکم در کافه نشسته ایم و داریم حرف می زنیم اجازه می دهم به جمع ما ملحق شود ... وقتی در جمع جدیدی وارد شده، وقتی هنوز به هم می گوییم شما ، وسیله ای را که روی میز است و گویی برای بازی و سرگرمی است بر میدارد و هی می پرسد این برای چیست؟ می

همیشه موقع تحویل سال شمسی و یا میلادی یک حسی آزارم داده ... از بزرگ شدن سن و این چیزها که بگذریم ، احساس کرده ام کار مفیدی در سال قبل انجام نداده ام و دقیقتر اگر بخواهم بگویم باز هم تنها هستم ... هرچند که سال نو میلادی از سه چهار سال پیش برایم معنا دار شده است و قبل آن چندان مفهومی نداشت ...سه چهار سال پیش وقتی از همه دنیا ناامید به یاهو چت پناه برده بودم با اولین دوست خارجکیم که یک مرد انگلیسی ب